Ιστολόγιο - Blog

To ιστολόγιο, γνωστό συχνά με την άκλιτη ονομασία μπλογκ (blog), είναι μορφή ιστοχώρου. Είναι λίστα καταχωρήσεων από την πιο πρόσφατη καταχώρηση στην παλαιότερη.


Επλέξτε ανάμεσα τις κατηγορίες:

Άρθρα Αυτογνωσίας | Άρθρα για Γονείς | Ιστολόγιο

από το κουμπί κατηγορίες, δείτε, διαβάστε τα άρθρα μου και εάν θέλετε μπορείτε να αφήσετε και ενα σχόλιο!


  • 0 Ασφαλής Δεσμός Προσκόλλησης

    Σύμφωνα με τον γνωστό θεωρητικό της «Θεωρίας του δεσμού» John Bowlby (1907-1990), το ανθρώπινο ον έχει μία έμφυτη τάση να επιδιώκει τη διαπροσωπική επαφή με άλλους ανθρώπους και να επιζητά τη δημιουργία και διατήρηση συναισθηματικών δεσμών, που μπορούν να του παρέχουν ασφάλεια, εμπιστοσύνη και υποστήριξη.     Το πρώτο είδος δεσμού, που δημιουργεί ο άνθρωπος, είναι ο γνωστός δεσμός προσκόλλησης μεταξύ της μητέρας και του βρέφους ο οποίος κάνει την έναρξή του στους τρεις πρώτους μήνες αφότου γεννηθεί το βρέφος. Σε αυτό το στάδιο, η μητέρα αλληλεπιδρά με το βρέφος, συγχρονίζει τις κινήσεις  της με  αυτό και έτσι συντονίζονται και οι δύο συναισθηματικά (Stern, 1995). Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το βλέμμα. Η μητέρα κοιτάζει το βρέφος, γίνεται ο καθρέπτης του. Μέσα από το βλέμμα της μητέρας του, το βρέφος συνειδητοποιεί ότι υπάρχει.  Από την άλλη, είναι και το βρέφος, που στέλνει μηνύματα προς τη μητέρα ή το άτομο, που το φροντίζει. Πρόκειται για μια μη-λεκτική διαπροσωπική επαφή, κατά την οποία μητέρα και βρέφος συντονίζονται «ψυχοβιολογικά» (Schore,1994).    Κατά το πρωταρχικό αυτό στάδιο ανάπτυξης, αλλά και αργότερα, είναι πολύ σημαντική και η αγκαλιά. Όταν το βρέφος βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του ή του φροντιστή του, και εφόσον η μητέρα είναι η ίδια χαλαρή, οι μύες του βρέφους χαλαρώνουν και η αναπνοή του γίνεται πιο βαθειά. Μέσω της αγκαλιάς, συντονίζονται οι χτύποι της καρδιάς του βρέφους με αυτούς της μητέρας του. Νιώθει ασφάλεια, γαλήνη και έχει μία αίσθηση προστασίας από το περιβάλλον του. Μέσω του ασφαλούς δεσμού με το πρόσωπο φροντίδας, το βρέφος αποκτά την ικανότητα να αυτορυθμίζει τα συναισθήματά του, όταν νιώθει ότι απειλείται,  να καταφέρνει να μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα και να αποκαθιστά την εσωτερική του γαλήνη.     Δεν είναι, όμως, μόνο με τη μητέρα του, που το βρέφος μπορεί να δημιουργήσει δεσμό. Τα τελευταία χρόνια έχει καταρριφθεί η θεωρία της μονοτροπίας , ότι δηλαδή, το βρέφος είναι ικανό να δημιουργήσει δεσμό μόνο με τη μητέρα του. Είναι, πλέον, αναγνωρισμένος και ο ρόλος του πατέρα στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Το βρέφος είναι ικανό να αλληλεπιδράσει και να δημιουργήσει έναν ασφαλή δεσμό προσκόλλησης με τον πατέρα του, αλλά και με άλλα πρόσωπα φροντίδας.     Ο ασφαλής δεσμός προσκόλλησης είναι πολύ σημαντικός για τον άνθρωπο, προκειμένου  να συνάψει ικανοποιητικές σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους κατά τη μετέπειτα ζωή του. Ο άνθρωπος, που έχει βιώσει έναν ασφαλή δεσμό στην πρωταρχική σχέση με το άτομο φροντίδας κατά τη βρεφική ηλικία, έχει την ικανότητα να δημιουργεί ικανοποιητικές και σταθερές σχέσεις με άλλους ενήλικες, στις οποίες μπορεί να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά μέσα σε αυτές.   Κασσιανή Τρικαλιώτη Ψυχολόγος Βιβλιογραφία Gerhardt, S. (2004). “Why Love Matters”. Routledge. Καφέτσιος, Κ.(2005). Δεσμός, Συναίσθημα και Διαπροσωπικές Σχέσεις. Αθήνα: Τυπωθήτω. Πηγή:  https://www.e-psychology.gr/relations-sexual-disorders/2536-asfalis-desmos-proskollisis.html

  • 0 Η Πρωταρχική σχέση μεταξύ Μητέρας και Βρέφους

      Είναι αδιαμφισβήτητος στις μέρες μας ο ρόλος, που διαδραματίζει η σχέση μεταξύ μητέρας και βρέφους στην ομαλή ανάπτυξή του.   Πολλές έρευνες Νευροψυχολογίας, που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, υποστηρίζουν ότι η τρυφερότητα και η ένδειξη αγάπης εκ μέρους της μητέρας προς το βρέφος, συμβάλλουν στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου του βρέφους, μέσω της δημιουργίας καινούριων νευρωνικών συνάψεων, με αποτέλεσμα την ομαλή ανάπτυξη του βρέφους σε όλους του τομείς, στο συναισθηματικό τομέα, στον κοινωνικό τομέα, στον τομέα της νοημοσύνης.   Ο τρόπος που θα πιάσει στα χέρια της η μάνα το βρέφος, ο τρόπος που θα το αγκαλιάσει, το συναίσθημα, που θα νιώσει την ώρα, που θηλάζει το μωρό της, ακόμα και το βλέμμα με το οποίο κοιτάζει το μωρό της, είναι εξαιρετικά σημαντικά, προκειμένου να δημιουργηθεί μία ουσιαστική σχέση ανάμεσα στη μάνα και στο βρέφος της. Το άγγιγμα της μητέρας είναι ικανό να μειώσει τους παλμούς του μωρού, να το χαλαρώσει, όταν αυτό βρίσκεται σε ένταση, χτίζοντας παράλληλα μία βαθειά σχέση επικοινωνίας μεταξύ αυτών των δύο. Τότε μόνο, το βρέφος θα είναι ικανό να προσκολληθεί με ασφάλεια στη σχέση του με τη μητέρα του, έτσι ώστε να νιώσει ότι είναι σημαντικό και πως αξίζει, που ήρθε σε αυτόν τον κόσμο.   Το βλέμμα και το συναίσθημα της μητέρας είναι αυτό, που θα καθησυχάσει το μωρό, όταν αυτό είναι ανήσυχο, που θα του μεταδώσει μια αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, που θα του επιβεβαιώσει ότι είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτήν.   Μόνο εάν η σχέση ανάμεσα στη μητέρα και στο βρέφος της έχει αναπτυχθεί ομαλά με βάση την αγάπη, το ενδιαφέρον και την τρυφερότητα, τότε μόνο το βρέφος θα μπορέσει να εξελιχθεί σε ένα υγιές κοινωνικό ον , που θα έχει την ικανότητα να συνάψει υγιείς σχέσεις αγάπης με τους συνανθρώπους του, έχοντας πάντα την αίσθηση ότι είναι ένα πλάσμα, που αξίζει να το αγαπούν , να ενδιαφέρονται γι’ αυτό και να το φροντίζουν. Μόνο έχοντας μια καλή αίσθηση της αξίας του και του εαυτού του, θα μπορέσει όλα αυτά τα σημαντικά βιώματα να τα δώσει απλόχερα στους δικούς του σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του. Γιατί, ως γνωστόν, μόνο όταν έχουμε πάρει κάτι μπορούμε και να το προσφέρουμε στους άλλους.

  • 0 Το παρελθόν επηρεάζει το παρόν μας;

      Έχετε ποτέ σκεφτεί τι είναι αυτό, που χαρακτηρίζει το παρόν σας;   Ποιες είναι οι επιλογές σας στο εδώ και τώρα και τι συναισθήματα έχετε γι αυτές;   Ζείτε με πάθος την κάθε μέρα που περνά απολαμβάνοντας το παρόν ή απλώς περιμένετε να περάσει μία ακόμα συνηθισμένη ημέρα, όντας βυθισμένοι στα προβλήματα της καθημερινότητας;   Είναι αλήθεια πως έχουν γραφτεί εκατοντάδες σελίδες για το σημαντικό ρόλο, που διαδραματίζει το παρελθόν μας στη δημιουργία της τωρινής μας ζωής. Η ιδέα ότι έως τα 5 χρόνια της ζωής μας έχουμε αποφασίσει ποια θα είναι η ιστορία μας, είναι μία μεγάλη ανακάλυψη του αιώνα μας.   Είναι, πλέον, γενικώς αποδεκτό, ότι τα γεγονότα του πρώιμου παρελθόντος καθώς και τα συναισθήματα, που τα συνόδευσαν, έχουν καταγραφεί με κάθε λεπτομέρεια στον εγκέφαλό μας. Ο τρόπος, που βίωσε ο καθένας από εμάς τα πρώιμα αυτά γεγονότα της ζωής του, οι ερμηνείες, που έδωσε για τον εαυτό του και τη θέση του στον κόσμο, είναι καθοριστικής σημασίας για το πώς βιώνει το εδώ και τώρα.   Φυσικά, αυτή είναι μία γνώση, που κρύβεται βαθειά στο ασυνείδητό μας . Ως ενήλικες, πλέον, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε όλες τις παιδικές μας μνήμες, αλλά ούτε και τον τρόπο, που αυτές έχουν προκαθορίσει την ιστορία της ζωής μας. Δεν είναι, όμως και ακατόρθωτο.   Χρειάζεται πολύς χρόνος και προσπάθεια για να ανακαλύψουμε το παρελθόν μας και να δούμε πώς αυτό μας επηρεάζει στο σήμερα. Και φυσικά, δεν είναι κάτι, που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας.   Όσο δύσκολη και χρονοβόρα μπορεί να είναι αυτή η πορεία, σίγουρα η κατάκτηση της γνώσης του σεναρίου της ζωής μας, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια επίλυση των προβλημάτων μας στο παρόν. Φωτίζοντας τα σκοτεινά μονοπάτια του παρελθόντος μας και δίνοντας απάντηση σε πολλά ερωτήματα, που μέχρι τώρα παρέμεναν αναπάντητα, είναι σίγουρα κάτι λυτρωτικό. Η γνώση είναι δύναμη!

  • 1 Το νόημα του συμπτώματος στο παιδί

      Το σύμπτωμα είναι μία παθολογική συμπεριφορά ή ψυχοσωματική εκδήλωση ενός μέλους του οικογενειακού συστήματος.   Η Συστημική Θεωρία υποστηρίζει ότι το σύμπτωμα αποτελεί ένα μήνυμα, που στέλνει ο πάσχων, προς τους σημαντικούς άλλους του οικογενειακού συστήματος. Άλλες φορές, το σύμπτωμα μπορεί να ρυθμίζει τη λειτουργία του συστήματος, όταν αυτή τείνει να μεταβληθεί. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί σχολικής ηλικίας νιώσει ότι οι γονείς του έχουν συγκρουστεί και υπάρχει το ενδεχόμενο πιθανού χωρισμού, μπορεί να εμφανίσει μία αγχώδη διαταραχή. Ο ασυνείδητος σκοπός της ξαφνικής εμφάνισης του συμπτώματος του παιδιού είναι η επανένωση των γονέων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο σκοπός επιτυγχάνεται. Οι γονείς προσπερνούν τις διαφορές τους και έρχονται πιο κοντά για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του παιδιού τους (Τομαράς, Β. 2001).   Άλλες φορές, το σύμπτωμα εμφανίζεται, όταν η οικογένεια βιώνει περιόδους κρίσης. Όταν, για παράδειγμα, οι γονείς πρόκειται να χωρίσουν και να πάρουν διαζύγιο, όταν ένα μέλος της οικογένειας πεθαίνει ή όταν η οικογένεια βιώνει δοκιμασίες από άλλους εξωτερικούς παράγοντες (π.χ. οικονομική κρίση).   Επίσης, ένα παιδί μπορεί να εμφανίσει ένα σύμπτωμα, όταν το οικογενειακό σύστημα πάσχει λόγω της δυσλειτουργίας των αλληλεπιδράσεων των μελών. Για παράδειγμα, όταν στην οικογένεια οι κανόνες και τα όρια είναι πολύ άκαμπτα, το σύμπτωμα είναι, ίσως, η μόνη διέξοδος και λύση για ένα παιδί προκειμένου να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του και να οδηγήσει το σύστημα στην αλλαγή, δηλαδή, στην ευελιξία.   Παρόλο που το σύμπτωμα του παιδιού τις περισσότερες φορές επιτυγχάνει το σκοπό του, είναι απαραίτητη η ψυχοθεραπεία, προκειμένου το παιδί να απαλλαγεί από τα συμπτώματα, που το ταλαιπωρούν. Δύο είδη θεραπείας μπορούν να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο: α) Η Συστημική θεραπεία, η οποία, γίνεται παρουσία όλων των μελών του οικογενειακού συστήματος και εξετάζεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται οι συμπεριφορές. Ο ρόλος του θεραπευτή είναι να δώσει μία νέα σημασία στην ύπαρξη του συμπτώματος του παιδιού. β) Ένα άλλο είδος πολύ αποτελεσματικής θεραπείας είναι η Παιγνιοθεραπεία (θεραπευτικό παιχνίδι), που έχει ως στόχο να κάνει το παιδί πιο ανθεκτικό και να αυξήσει την αυτοεκτίμησή του. Παράλληλα με την Παιγνιοθεραπεία, είναι απαραίτητη και η Συμβουλευτική των γονέων. ΒιβλιογραφίαΤομαράς, Β. (2001). Θεραπεία Οικογένειας στην Παιδοψυχιατρική: Συστημική Προσέγγιση. Εισαγωγή στην Παιδοψυχιατρική. Επιμ. Τσιάντης, Γ. Εκδ: Καστανιώτη. 23: 467-487

  • 0 Μετατραυματικό Στρες

      Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί εκτεθειμένος σε ένα ιδιαιτέρως τραυματικό γεγονός, είναι πολύ πιθανό να παρουσιάσει άμεσα διαταραχή μετατραυματικού στρες.   Ένα τραυματικό γεγονός, θα μπορούσε να είναι η σωματική κακοποίηση, ένας σοβαρός τραυματισμός, ένα ατύχημα ή μία καταστροφή από ένα φυσικό φαινόμενο, όπως, ο σεισμός. Το άτομο, που εμφανίζει μετατραυματικό στρες, έχει βιώσει το ίδιο ένα τραυματικό γεγονός, ή έχει υπάρξει μάρτυρας σε αυτό. Για να θεωρηθεί τραυματικό ένα γεγονός, πρέπει να έχει υπάρξει πραγματικός ή επαπειλούμενος θάνατος, σοβαρός τραυματισμός ή απειλή της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου ή άλλων, που συμμετείχαν στο συμβάν (DSM-IV,1996).   Στο μετατραυματικό στρες, το άτομο νιώθει να ξαναβιώνει το τραυματικό γεγονός, μπορεί ακόμα και να έχει ψευδαισθήσεις. Μπορεί να αισθανθεί αναστάτωση ή να αντιδράσει σωματικά ακόμα και σε κάτι που θα του θυμίσει το τραυματικό γεγονός. Συχνά, αρχίζει να αποφεύγει ανθρώπους, μέρη ή καταστάσεις, που μπορεί να του θυμίσουν το γεγονός. Ο ύπνος, συνήθως διαταράσσεται, το άτομο έχει δυσκολία να συγκεντρωθεί, βρίσκεται σε υπερεπαγρύπνηση ή είναι ευερέθιστο. Πολλές φορές, τα παραπάνω συμπτώματα καθιστούν το άτομο ανίκανο να αντεπεξέλθει σε κοινωνικές ή άλλου είδους υποχρεώσεις.   Είναι πολύ συχνό, πολλές φορές, να μην είναι το ίδιο το τραυματικό γεγονός, που προκάλεσε το ψυχικό τραύμα, αλλά αυτό, που βιώθηκε ως τραυματικό γεγονός, να είναι εκείνο, που αναζωπύρωσε ουσιαστικά, ένα τραύμα από το παρελθόν. Δηλαδή, το ίδιο το αρνητικό συμβάν, ενεργοποίησε κάποια παιδική σύγκρουση, η οποία τότε βιώθηκε ως απειλή από το παιδί.   Στην ερώτηση, κατά πόσο ένα γεγονός μπορεί να τραυματίσει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου και σε ποιο βαθμό, η απάντηση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: Πρώτον, εξαρτάται από την ηλικία του ατόμου. Το ίδιο το γεγονός μπορεί να το βιώσει διαφορετικά ένας ενήλικας και αλλιώς ένα μικρό παιδί, που ο ψυχισμός του δεν έχει ωριμάσει ακόμα και είναι αρκετά ευάλωτο. Δεύτερον ,εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου. Υπάρχουν άνθρωποι, που νιώθουν αρκετά ευάλωτοι σε δύσκολες καταστάσεις και άλλοι αρκετά πιο ανθεκτικοί, οι οποίοι καταφέρνουν να κρατούν την ψυχραιμία τους και να βρίσκουν λύσεις. Η εσωτερική επεξεργασία, αλλά και η αντιμετώπιση του τραυματικού συμβάντος, θα είναι τελείως διαφορετική σε κάθε μία από τις παραπάνω προσωπικότητες. Τρίτον, είναι πολύ σημαντικό αν υπήρχαν προστατευτικοί παράγοντες τη στιγμή του τραυματικού γεγονότος, αλλά και μετέπειτα. Για παράδειγμα, η συναισθηματική υποστήριξη από έναν κοντινό συγγενή ή φίλο, είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση αλλά και εξέλιξη του ψυχικού τραύματος.     Όσον αφορά στη θεραπεία του μετατραυματικού στρες, εάν τα συμπτώματα, που περιγράφηκαν πιο πάνω, διαρκέσουν πάνω από ένα μήνα, είναι απαραίτητη η υποστήριξη του ατόμου από έναν ειδικό ψυχικής υγείας, μέσω της ψυχοθεραπείας. Υπάρχουν βραχεία είδη ψυχοθεραπείας, τα οποία μπορούν να στοχεύσουν στην επεξεργασία και αντιμετώπιση του ίδιου του τραυματικού συμβάντος. Σε περίπτωση, που το άτομο έχει βιώσει αρκετά τραύματα από την παιδική ηλικία, είναι απαραίτητη μία πιο μακροχρόνια ψυχοθεραπεία.

  • 0 Το παιχνίδι και η Σημασία του στήν εξέλιξη του Παιδιού

      Το παιχνίδι αποτελεί μία σημαντική απασχόληση για το παιδί, απαραίτητο για την υγιή ανάπτυξή του.   Το παιχνίδι είναι ένα μέσο ευχαρίστησης. Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί προετοιμάζεται διανοητικά και συναισθηματικά για τις μετέπειτα εξελικτικές φάσεις που θα ακολουθήσουν στην πορεία της ζωής του. Είναι μία ένδειξη ψυχικής υγείας.Το παιχνίδι δίνει την ευκαιρία στο παιδί: Να περνά ευχάριστα το χρόνο του Να εξερευνά τον υλικό κόσμο Να εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του Να αντιμετωπίζει προβλήματα και να βρίσκει λύσεις Να εκτονώνει το άγχος, τους φόβους και τη συναισθηματική του ένταση Να κοινωνικοποιείται Να αναλαμβάνει φανταστικούς ρόλους, που το βοηθούν να εκφράζει την επιθετικότητά του, να εξουσιάζει τους φόβους και τις αγωνίες του, να επιλύει εσωτερικές συγκρούσεις     Για τους παραπάνω λόγους και ακόμα περισσότερους, είναι σημαντικό οι γονείς να ενθαρρύνουν το παιδί τους να παίζει παρέχοντάς του: Προσωπικό χώρο για παιχνίδι, ιδανικό για δραστηριότητες Παιχνίδια σύμφωνα με το ηλικιακό στάδιο του παιδιού Αρκετό χρόνο, όσο είναι απαραίτητο για μια δραστηριότητα Συντροφιά στο παιχνίδι, έτσι ώστε το παιχνίδι να γίνει ένα μέσο αλληλεπίδρασης, κοινωνικοποίησης και μάθησης για το παιδί.