Ιστολόγιο - Blog

To ιστολόγιο, γνωστό συχνά με την άκλιτη ονομασία μπλογκ (blog), είναι μορφή ιστοχώρου. Είναι λίστα καταχωρήσεων από την πιο πρόσφατη καταχώρηση στην παλαιότερη.


Επλέξτε ανάμεσα τις κατηγορίες:

Άρθρα Αυτογνωσίας | Άρθρα για Γονείς | Ιστολόγιο

από το κουμπί κατηγορίες, δείτε, διαβάστε τα άρθρα μου και εάν θέλετε μπορείτε να αφήσετε και ενα σχόλιο!


  • 0 Ασφαλής Δεσμός Προσκόλλησης

    Σύμφωνα με τον γνωστό θεωρητικό της «Θεωρίας του δεσμού» John Bowlby (1907-1990), το ανθρώπινο ον έχει μία έμφυτη τάση να επιδιώκει τη διαπροσωπική επαφή με άλλους ανθρώπους και να επιζητά τη δημιουργία και διατήρηση συναισθηματικών δεσμών, που μπορούν να του παρέχουν ασφάλεια, εμπιστοσύνη και υποστήριξη.     Το πρώτο είδος δεσμού, που δημιουργεί ο άνθρωπος, είναι ο γνωστός δεσμός προσκόλλησης μεταξύ της μητέρας και του βρέφους ο οποίος κάνει την έναρξή του στους τρεις πρώτους μήνες αφότου γεννηθεί το βρέφος. Σε αυτό το στάδιο, η μητέρα αλληλεπιδρά με το βρέφος, συγχρονίζει τις κινήσεις  της με  αυτό και έτσι συντονίζονται και οι δύο συναισθηματικά (Stern, 1995). Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το βλέμμα. Η μητέρα κοιτάζει το βρέφος, γίνεται ο καθρέπτης του. Μέσα από το βλέμμα της μητέρας του, το βρέφος συνειδητοποιεί ότι υπάρχει.  Από την άλλη, είναι και το βρέφος, που στέλνει μηνύματα προς τη μητέρα ή το άτομο, που το φροντίζει. Πρόκειται για μια μη-λεκτική διαπροσωπική επαφή, κατά την οποία μητέρα και βρέφος συντονίζονται «ψυχοβιολογικά» (Schore,1994).    Κατά το πρωταρχικό αυτό στάδιο ανάπτυξης, αλλά και αργότερα, είναι πολύ σημαντική και η αγκαλιά. Όταν το βρέφος βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του ή του φροντιστή του, και εφόσον η μητέρα είναι η ίδια χαλαρή, οι μύες του βρέφους χαλαρώνουν και η αναπνοή του γίνεται πιο βαθειά. Μέσω της αγκαλιάς, συντονίζονται οι χτύποι της καρδιάς του βρέφους με αυτούς της μητέρας του. Νιώθει ασφάλεια, γαλήνη και έχει μία αίσθηση προστασίας από το περιβάλλον του. Μέσω του ασφαλούς δεσμού με το πρόσωπο φροντίδας, το βρέφος αποκτά την ικανότητα να αυτορυθμίζει τα συναισθήματά του, όταν νιώθει ότι απειλείται,  να καταφέρνει να μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα και να αποκαθιστά την εσωτερική του γαλήνη.     Δεν είναι, όμως, μόνο με τη μητέρα του, που το βρέφος μπορεί να δημιουργήσει δεσμό. Τα τελευταία χρόνια έχει καταρριφθεί η θεωρία της μονοτροπίας , ότι δηλαδή, το βρέφος είναι ικανό να δημιουργήσει δεσμό μόνο με τη μητέρα του. Είναι, πλέον, αναγνωρισμένος και ο ρόλος του πατέρα στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Το βρέφος είναι ικανό να αλληλεπιδράσει και να δημιουργήσει έναν ασφαλή δεσμό προσκόλλησης με τον πατέρα του, αλλά και με άλλα πρόσωπα φροντίδας.     Ο ασφαλής δεσμός προσκόλλησης είναι πολύ σημαντικός για τον άνθρωπο, προκειμένου  να συνάψει ικανοποιητικές σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους κατά τη μετέπειτα ζωή του. Ο άνθρωπος, που έχει βιώσει έναν ασφαλή δεσμό στην πρωταρχική σχέση με το άτομο φροντίδας κατά τη βρεφική ηλικία, έχει την ικανότητα να δημιουργεί ικανοποιητικές και σταθερές σχέσεις με άλλους ενήλικες, στις οποίες μπορεί να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά μέσα σε αυτές.   Κασσιανή Τρικαλιώτη Ψυχολόγος Βιβλιογραφία Gerhardt, S. (2004). “Why Love Matters”. Routledge. Καφέτσιος, Κ.(2005). Δεσμός, Συναίσθημα και Διαπροσωπικές Σχέσεις. Αθήνα: Τυπωθήτω. Πηγή: www.e-psychology.gr/

  • 0 Το παρελθόν επηρεάζει το παρόν μας;

      Έχετε ποτέ σκεφτεί τι είναι αυτό, που χαρακτηρίζει το παρόν σας;   Ποιες είναι οι επιλογές σας στο εδώ και τώρα και τι συναισθήματα έχετε γι αυτές;   Ζείτε με πάθος την κάθε μέρα που περνά απολαμβάνοντας το παρόν ή απλώς περιμένετε να περάσει μία ακόμα συνηθισμένη ημέρα, όντας βυθισμένοι στα προβλήματα της καθημερινότητας;   Είναι αλήθεια πως έχουν γραφτεί εκατοντάδες σελίδες για το σημαντικό ρόλο, που διαδραματίζει το παρελθόν μας στη δημιουργία της τωρινής μας ζωής. Η ιδέα ότι έως τα 5 χρόνια της ζωής μας έχουμε αποφασίσει ποια θα είναι η ιστορία μας, είναι μία μεγάλη ανακάλυψη του αιώνα μας.   Είναι, πλέον, γενικώς αποδεκτό, ότι τα γεγονότα του πρώιμου παρελθόντος καθώς και τα συναισθήματα, που τα συνόδευσαν, έχουν καταγραφεί με κάθε λεπτομέρεια στον εγκέφαλό μας. Ο τρόπος, που βίωσε ο καθένας από εμάς τα πρώιμα αυτά γεγονότα της ζωής του, οι ερμηνείες, που έδωσε για τον εαυτό του και τη θέση του στον κόσμο, είναι καθοριστικής σημασίας για το πώς βιώνει το εδώ και τώρα.   Φυσικά, αυτή είναι μία γνώση, που κρύβεται βαθειά στο ασυνείδητό μας . Ως ενήλικες, πλέον, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε όλες τις παιδικές μας μνήμες, αλλά ούτε και τον τρόπο, που αυτές έχουν προκαθορίσει την ιστορία της ζωής μας. Δεν είναι, όμως και ακατόρθωτο.   Χρειάζεται πολύς χρόνος και προσπάθεια για να ανακαλύψουμε το παρελθόν μας και να δούμε πώς αυτό μας επηρεάζει στο σήμερα. Και φυσικά, δεν είναι κάτι, που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας.   Όσο δύσκολη και χρονοβόρα μπορεί να είναι αυτή η πορεία, σίγουρα η κατάκτηση της γνώσης του σεναρίου της ζωής μας, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια επίλυση των προβλημάτων μας στο παρόν. Φωτίζοντας τα σκοτεινά μονοπάτια του παρελθόντος μας και δίνοντας απάντηση σε πολλά ερωτήματα, που μέχρι τώρα παρέμεναν αναπάντητα, είναι σίγουρα κάτι λυτρωτικό. Η γνώση είναι δύναμη!

  • 0 Μετατραυματικό Στρες

      Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί εκτεθειμένος σε ένα ιδιαιτέρως τραυματικό γεγονός, είναι πολύ πιθανό να παρουσιάσει άμεσα διαταραχή μετατραυματικού στρες.   Ένα τραυματικό γεγονός, θα μπορούσε να είναι η σωματική κακοποίηση, ένας σοβαρός τραυματισμός, ένα ατύχημα ή μία καταστροφή από ένα φυσικό φαινόμενο, όπως, ο σεισμός. Το άτομο, που εμφανίζει μετατραυματικό στρες, έχει βιώσει το ίδιο ένα τραυματικό γεγονός, ή έχει υπάρξει μάρτυρας σε αυτό. Για να θεωρηθεί τραυματικό ένα γεγονός, πρέπει να έχει υπάρξει πραγματικός ή επαπειλούμενος θάνατος, σοβαρός τραυματισμός ή απειλή της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου ή άλλων, που συμμετείχαν στο συμβάν (DSM-IV,1996).   Στο μετατραυματικό στρες, το άτομο νιώθει να ξαναβιώνει το τραυματικό γεγονός, μπορεί ακόμα και να έχει ψευδαισθήσεις. Μπορεί να αισθανθεί αναστάτωση ή να αντιδράσει σωματικά ακόμα και σε κάτι που θα του θυμίσει το τραυματικό γεγονός. Συχνά, αρχίζει να αποφεύγει ανθρώπους, μέρη ή καταστάσεις, που μπορεί να του θυμίσουν το γεγονός. Ο ύπνος, συνήθως διαταράσσεται, το άτομο έχει δυσκολία να συγκεντρωθεί, βρίσκεται σε υπερεπαγρύπνηση ή είναι ευερέθιστο. Πολλές φορές, τα παραπάνω συμπτώματα καθιστούν το άτομο ανίκανο να αντεπεξέλθει σε κοινωνικές ή άλλου είδους υποχρεώσεις.   Είναι πολύ συχνό, πολλές φορές, να μην είναι το ίδιο το τραυματικό γεγονός, που προκάλεσε το ψυχικό τραύμα, αλλά αυτό, που βιώθηκε ως τραυματικό γεγονός, να είναι εκείνο, που αναζωπύρωσε ουσιαστικά, ένα τραύμα από το παρελθόν. Δηλαδή, το ίδιο το αρνητικό συμβάν, ενεργοποίησε κάποια παιδική σύγκρουση, η οποία τότε βιώθηκε ως απειλή από το παιδί.   Στην ερώτηση, κατά πόσο ένα γεγονός μπορεί να τραυματίσει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου και σε ποιο βαθμό, η απάντηση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: Πρώτον, εξαρτάται από την ηλικία του ατόμου. Το ίδιο το γεγονός μπορεί να το βιώσει διαφορετικά ένας ενήλικας και αλλιώς ένα μικρό παιδί, που ο ψυχισμός του δεν έχει ωριμάσει ακόμα και είναι αρκετά ευάλωτο. Δεύτερον ,εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου. Υπάρχουν άνθρωποι, που νιώθουν αρκετά ευάλωτοι σε δύσκολες καταστάσεις και άλλοι αρκετά πιο ανθεκτικοί, οι οποίοι καταφέρνουν να κρατούν την ψυχραιμία τους και να βρίσκουν λύσεις. Η εσωτερική επεξεργασία, αλλά και η αντιμετώπιση του τραυματικού συμβάντος, θα είναι τελείως διαφορετική σε κάθε μία από τις παραπάνω προσωπικότητες. Τρίτον, είναι πολύ σημαντικό αν υπήρχαν προστατευτικοί παράγοντες τη στιγμή του τραυματικού γεγονότος, αλλά και μετέπειτα. Για παράδειγμα, η συναισθηματική υποστήριξη από έναν κοντινό συγγενή ή φίλο, είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση αλλά και εξέλιξη του ψυχικού τραύματος.     Όσον αφορά στη θεραπεία του μετατραυματικού στρες, εάν τα συμπτώματα, που περιγράφηκαν πιο πάνω, διαρκέσουν πάνω από ένα μήνα, είναι απαραίτητη η υποστήριξη του ατόμου από έναν ειδικό ψυχικής υγείας, μέσω της ψυχοθεραπείας. Υπάρχουν βραχεία είδη ψυχοθεραπείας, τα οποία μπορούν να στοχεύσουν στην επεξεργασία και αντιμετώπιση του ίδιου του τραυματικού συμβάντος. Σε περίπτωση, που το άτομο έχει βιώσει αρκετά τραύματα από την παιδική ηλικία, είναι απαραίτητη μία πιο μακροχρόνια ψυχοθεραπεία.

  • 0 Συνεξάρτηση

      Με τον Με τον όρο Συνεξάρτηση εννοούμε την περίπτωση, που ένα άτομο είναι συναισθηματικά εξαρτημένο από ένα άλλο άτομο ή αντικείμενο, σε τέτοιο σημείο, που το συνεξαρτημένο άτομο διατηρεί ελάχιστα την ταυτότητα του εαυτού του. Πότε μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος εξαρτημένος;   Με τον όρο Συνεξάρτηση εννοούμε την περίπτωση, που ένα άτομο είναι συναισθηματικά εξαρτημένο από ένα άλλο άτομο ή αντικείμενο, σε τέτοιο σημείο, που το συνεξαρτημένο άτομο διατηρεί ελάχιστα την ταυτότητα του εαυτού του. Πότε μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι συνεξαρτημένος;Τα βασικά συμπτώματα της συνεξάρτησης είναι:   Μη υγιής εικόνα εαυτού  Συνήθως, η εικόνα του εαυτού ταλαντεύεται ανάμεσα στην πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση, όπου η αίσθηση της αξίας του εαυτού είναι πολύ χαμηλή και στην αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροι, έχει ,δηλαδή, μία αίσθηση μεγαλείου.   Παραμέληση των προσωπικών αναγκών  Ο συνεξαρτημένος τείνει να εστιάζει στο να ικανοποιεί τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων του περιβάλλοντός του και αγνοεί ή παραμελεί τις προσωπικές του επιθυμίες και εσωτερικές ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο καταπνίγει τη φωνή του εσωτερικού παιδιού μέσα του καθώς και τα συναισθήματά του.   Δυσκολία οριοθέτησης των άλλων  Έχει μια αδυναμία να θέσει τα προσωπικά του όρια. Συνήθως, ο συνεξαρτημένος επιτρέπει με ευκολία στους άλλους να εισβάλουν στον προσωπικό του ψυχικό χώρο, να τον «παραβιάσουν». Δεν έχει ξεκαθαρίσει μέσα του τα εσωτερικά του όρια, γι’ αυτό και δεν μπορεί να τα θέσει. Πολλές φορές, και ο ίδιος δεν μπορεί να οριοθετηθεί ως προς τον προσωπικό χώρο των άλλων, εφόσον δεν έχει μία ξεκάθαρη εικόνα του εαυτού του και της ταυτότητάς του, με αποτέλεσμα να καταλήγει να γίνεται στις σχέσεις του θύμα ή θύτης.   Η πιο συχνή αιτία που κάποιος καταλήγει να γίνει συνεργητικά εξαρτημένος είναι τα τραυματικά παιδικά του βιώματα. Συνήθως, αυτό το άτομο έχει βιώσει επανειλημμένα παιδικά τραύματα. Η κακοποίηση, συναισθηματική ή σωματική συναντάται πολύ συχνά στη ζωή ενός συνεξαρτημένου ατόμου. Συνήθως, αυτός που κακοποιεί είναι το άτομο, που έχει αναλάβει τη φροντίδα και το μεγάλωμα του ατόμου. Αντί, όμως, να φροντίσει ανιδιοτελώς και να προστατέψει το μικρό παιδί, ως οφείλει, καταλήγει να το κάνει εξαρτημένο από αυτόν, βάζοντάς το να συμμετέσχει σε πολλά κακοποιητικά «παιχνίδια εξουσίας».   Είναι αλήθεια ότι ο συνεξαρτημένος χρειάζεται πολλή δουλειά με τον εαυτό του για να καταφέρει να βγει από το μονοπάτι της συνεξάρτησης . Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να καταλάβει αρχικά, ότι έχει υπάρξει θύμα εκμετάλλευσης και κακοποίησης, κάτι που είναι πολύ δύσκολο, γιατί συνήθως δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας αλλά και της αλήθειας του. Αγνοεί την πραγματικότητα, γιατί πιστεύει ότι έτσι πρέπει να είναι, αλλά και ότι αυτό του αξίζει.

  • 0 Κατάθλιψη

      Ο όρος κατάθλιψη είναι πολύ γνωστός και διαδεδομένος στο ευρύ κοινό, παρά το γεγονός ότι είναι ένας όρος κλινικός. Τις περισσότερες φορές, η κατάθλιψη συγχέεται με τη θλίψη ή τη μελαγχολία, συναισθήματα, που είναι απολύτως φυσιολογικά και τα οποία βιώνουμε, όταν διανύουμε δύσκολες περιόδους της ζωής μας.   Η αλήθεια είναι ότι η κατάθλιψη είναι μία ψυχολογική διαταραχή, η οποία διαφέρει σημαντικά από τη θλίψη ή τη μελαγχολία. Σύμφωνα με το επίσημο διαγνωστικό εγχειρίδιο DSM- IV , η κατάθλιψη κατατάσσεται στις διαταραχές της διάθεσης.   Το άτομο, που έχει κατάθλιψη, αισθάνεται το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, μία έντονη θλίψη, μοναξιά και ένα αίσθημα κενού. Παρουσιάζει ανηδονία, δηλαδή, δεν αντλεί ευχαρίστηση και ικανοποίηση από τις καθημερινές δραστηριότητες. Για το λόγο αυτό, έχει μειωμένο ενδιαφέρον να συμμετέχει σε κοινωνικές ή άλλου τύπου δραστηριότητες.   Σε σωματικό επίπεδο, μπορεί να παρουσιάσει μία σημαντική απώλεια ή αύξηση βάρους, καθώς, η όρεξή του μπορεί να ελαττωθεί ή να αυξηθεί σε σημαντικό βαθμό μέσα στην ημέρα. Επίσης, ο ύπνος διαταράσσεται σημαντικά. Δηλαδή, το άτομο κοιμάται ελάχιστες ώρες κατά τη διάρκεια της νύχτας, η ποιότητα του ύπνου είναι φτωχή, καθώς πολλές φορές ο ύπνος είναι διακοπτόμενος. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να παρουσιάζει υπερυπνία, δηλαδή, να κοιμάται πολλές περισσότερες ώρες από το μέσο όρο. Επίσης, νιώθει συχνά κουρασμένο, χωρίς ενέργεια.   Επιπλέον, η αντίληψη του ανθρώπου, που έχει κατάθλιψη είναι διαστρεβλωμένη. Όσον αφορά στην εικόνα του εαυτού του, νιώθει ότι δεν αξίζει τίποτα και πως δεν είναι σημαντικός για τους άλλους. Νιώθει μία υπέρμετρη ενοχή για τα πάντα. Πιστεύει ότι όλα στη ζωή του ήταν και είναι δύσκολα και μαύρα και πως δεν υπάρχει λύση για τίποτα. Πολλές φορές, μπορεί να σκέφτεται και το ενδεχόμενου του δικού του θανάτου.   Τα αίτια της κατάθλιψης ποικίλλουν. Σύμφωνα με πολλές επιδημιολογικές έρευνες, έχει βρεθεί ότι υπάρχει κληρονομικότητα. Με άλλα λόγια, αν υπάρχει κάποιος στο οικογενειακό περιβάλλον , που έχει κατάθλιψη, και κυρίως οι γονείς, τότε υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες κάποιο από τα μέλη της οικογένειας να εμφανίσει κατάθλιψη, καθώς μπορεί να έχει κληρονομήσει το επιρρεπές στην κατάθλιψη γονίδιο, το οποίο υπό τις κατάλληλες συνθήκες, υπάρχει πιθανότητα να εκφραστεί.   Άλλοι παράγοντες είναι οι νευροχημικοί. Οι κύριοι νευροδιαβιβαστές, που συμμετέχουν στην εμφάνιση της κατάθλιψης είναι η σεροτονίνη, η νορεπινεφρίνη και η ντοπαμίνη. Οι παραπάνω νευροδιαβιβαστές, είναι υπεύθυνοι για τη διάθεση, την ευχαρίστηση και τα κίνητρα. Στη περίπτωση της κατάθλιψης, αυτοί μειώνονται, με αποτέλεσμα την εμφάνιση δυσάρεστων σκέψεων και συναισθημάτων.   Σημαντική, επίσης, είναι και η ιδιοσυγκρασία του ατόμου, αλλά και οι οικογενειακοί παράγοντες , όπως, ελλιπής γονεϊκή φροντίδα στα πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου, η κακοποίηση αλλά και πολλά τραυματικά γεγονότα, που συνέβησαν στην παιδική και εφηβική ηλικία, τα οποία το άτομο δεν κατάφερε να διαχειριστεί ικανοποιητικά, με αποτέλεσμα την εμφάνιση της κατάθλιψης.   Η διάγνωση της κατάθλιψης μπορεί να γίνει μόνο από κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Όσον αφορά στη θεραπεία της κατάθλιψης, οι δύο πιο σημαντικοί τρόποι αντιμετώπισης είναι: Φαρμακοθεραπεία: Ο ειδικός ψυχίατρος χορηγεί, συνήθως, αντικαταθλιπτικά, τα οποία ρυθμίζουν τα επίπεδα της σεροτονίνης ή και της νορεπινεφρίνης, προκειμένου να επανέλθει η αρχική χημική ισορροπία του εγκεφάλου. Ψυχοθεραπεία: Η Ψυχοθεραπεία έχει ως στόχο να γίνει μια διερεύνηση των αιτιών και των γεγονότων, που προκάλεσαν την κατάθλιψη στο άτομο. Το βοηθά, επίσης, να ανακαλύψει την εσωτερική του δύναμη καθώς και να αποκτήσει τη δυνατότητα να βρίσκει λύσεις σε δύσκολες καταστάσεις. Η ψυχοθεραπεία πραγματοποιείται, συνήθως, από Ψυχολόγο ή Ψυχίατρο     Η κατάθλιψη είναι μία διαταραχή, η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί σε μεγάλο ποσοστό, εφόσον το άτομο, που πάσχει, είναι πρόθυμο να δεχθεί βοήθεια και να συνεργαστεί με τον ειδικό για την αντιμετώπισή της.

  • 0 Οι συναισθηματικές μας ανάγκες

      Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στην πυραμίδα αναγκών του Maslow παρατηρούμε πως στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται οι πρωταρχικές και βασικές μας ανάγκες, που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή μας: φαγητό, νερό, στέγη, ύπνος και άλλα πολλά.   Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στην πυραμίδα αναγκών του Maslow παρατηρούμε πως στη βάση πυραμίδας βρίσκονται οι πρωταρχικές και βασικές μας ανάγκες, που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή μας: φαγητό,νερό,στέγη, ύπνος είναι οι πιο σημαντικές από αυτές. Ανεβαίνοντας τα επίπεδα προς την κορυφή διαπιστώνουμε πως και οι συναισθηματικές μας ανάγκες είναι εξίσου σημαντικές και απαραίτητες για την επιβίωσή μας. Μερικές από αυτές θα αναπτυχθούν εδώ:   Σωματική επαφή  Το άγγιγμα είναι μία ανάγκη απολύτως απαραίτητη για το μεγάλωμα και την υγιή ανάπτυξη του βρέφους. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να αναπτυχθεί, ακόμα και αν τρέφεται σωστά. Το ίδιο σημαντική είναι η επαφή και για τoν ενήλικα. Με το άγγιγμα νιώθουμε ότι υπάρχουμε, συνδεόμαστε ψυχικά με τoυς ανθρώπους γύρω μας. Σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες, χρειαζόμαστε τέσσερις με δώδεκα αγκαλιές την ημέρα, προκειμένου να νιώθουμε ψυχικά υγιείς.   Ένα καλό αυτί  Πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής μας έχουμε νιώσει την ανάγκη να μοιραστούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς μας με τους δικούς μας ανθρώπους. Έχουμε αισθανθεί την ανάγκη να μας ακούσουν, να μας νιώσουν, να μπουν στη θέση μας χωρίς να μας κρίνουν. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, δε χρειαζόμαστε καν μια συμβουλή, παρά μόνο έναν καλό και στοργικό αποδέκτη.   Στήριξη και αποδοχή  Τι πιο σημαντικό από την παρουσία ανθρώπων δίπλα μας, που έχουν τη θέληση να μας στηρίζουν σε δύσκολές στιγμές; Σε περιόδους, που η ζωή δε μας τα φέρνει όπως ακριβώς είχαμε υπολογίσει και όλα μας φαίνονται μαύρα, η ανιδιοτελής στήριξη των δικών μας ανθρώπων, η κατανόηση και η προσπάθειά τους να απαλύνουν τον ψυχικό μας πόνο, είναι ζωτικής σημασίας. Και όταν η στήριξη αυτή συνοδεύεται από αποδοχή δίχως όρους, που δεν υπαγορεύεται από κοινωνικά πρέπει, αυτό μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα δώρα στις δύσκολες περιόδους της ζωής μας.   Διασκέδαση και Αυθορμητισμός  Είναι αλήθεια πως η ζωή αποκτά άλλο χρώμα, όταν επιτρέπουμε σε αυτό το μικρό παιδί, που όλοι κρύβουμε μέσα μας να εκφράσει την παιδικότητά του, να αφεθεί στο παιχνίδι και στη διασκέδαση με την ίδια λαχτάρα και ξεγνιασιά, όπως τότε, που ήμασταν παιδιά. Η διασκέδαση και το παιχνίδι στην καθημερινή ζωή κάνουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες να φαντάζουν πιο μικρά. Η ζωή γίνεται πιο ανάλαφρη και απολαυστική!